©ಚಿತ್ರ-ನಾನು
ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ನಡೆದ ಘಟನೆ. ಗಾಂಧಿನಗರದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಪಾರ್ಕಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಜಾಗ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಾರ್ಕಿಂಕ್ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಬೈಕ್ ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೈಕ್ ತೆಗೆಯಲು ಅನುವಾಗಲೆಂದು ನನ್ನ ಬೈಕನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವರು ಬೈಕ್ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ನಾನು ನನ್ನ ಬೈಕನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಟೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಕತ್ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸುಯ್ಯನೇ ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ನಾನು ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದೆ.
“Boss, I’m waiting here”
ಆತ ತೀರ ಮೊಂಡತನದಿಂದ
“So What?” ಎಂದ.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾದೆ. ನನಗೂ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. “Are you educated?” ಕೇಳಿದೆ.
“No “ಎಂದು ಅಷ್ಟೇ ಮೊಂಡುತನದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಹೇಳಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಡನ್ನಾಗಿ
“That’s why you are behaving like this…. “ಎಂದೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಆತ
“Yes” ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಗುರಾಯಿಸಿ ನೋಡುತ್ತ ಹೊರಟು ಹೋದ.
ನಾನಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ. ನನ್ನದು ಕೋಣದ ಚರ್ಮ. (ಕೋಣದ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ). ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಗುರುಗಳು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ಕಲಿಸಿಲ್ಲ. ಕರ್ಟಸಿ, ಕಾಮನ್ ಸೆನ್ಸ್, ಮೃದು ಮಾತು ನಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಆತನ ಒಟ್ಟಾರೆ ವರ್ತನೆ ಹಾಗೂ ಮಾತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು “ಸಾರ್ ನಾನು ಸ್ಕೂಟರ್ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ” ಎಂದು ತಮ್ಮ ಸ್ಕೂಟರ್ ತೆಗೆದು ನನಗೆ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಟೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತ, ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಟೀ ಕುಡಿಯಲೆಂದು ಹತ್ತಿರದ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ, ಆಗಷ್ಟೇ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಟೈ-ಬೂಟು ನವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂತು. ಆತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯಂತೆ ಚಿಮ್ಮಿತು. ಈತನಿಗೆ ಈಗಲೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸಬೇಕು ಬಾಸ್ಟರ್ಡ್….ಎಂದುಕೊಂಡವನೇ ನೇರವಾಗಿ ಆತನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆತನ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಗಮನ ಸೆಳೆದವನೆ..
“Hi…I’m sorry. I was harsh on you” ಎಂದೆ.
ಆತನ ಮುಖ ನೋಡುವಂತಿತ್ತು.
ಚಿಠ್ಠೀ ಆಯೀ ಹೈ...