ವಜ್ರದ ರಸವನ್ನು ಎರಕ ಹೊಯ್ದ ಮೈಕಟ್ಟು

ಅಶ್ವಘೋಷ, ಸತ್ಯಕಾಮರ ಕೃತಿ. ಅದರಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ಪುಟದ ಸಾಲುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ತೀರ ಕಾಡಿದವು. ಅವು ಹೀಗಿವೆ.


ವಜ್ರದ ರಸವನ್ನು ಎರಕ ಹೊಯ್ದ ಮೈಕಟ್ಟು.

ಅಗಲವಾದ ಎದೆ, ನೀಳ ತೋಳುಗಳು.

ಎತ್ತರದ ನಿಲುವು, ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ಸಾಲದ ಚೆಲವು…

ತಮಗೆ ಕಣ್ಣಿದ್ದುದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು,

ಇದು ನೋಡಿದ ಹಲವರ ಉಲ್ಲೇಖ.

ದಾರಿ ನಡೆಯುವವರೆಲ್ಲ ತಡೆದು ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ನೋಡಿದ ಜನರ ತಲೆಯೊಳಗಿನ ಚಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೊಸಗತಿ. ನೋಡದ ಹಲವರಿಗೆ ಕುತೂಹಲ. ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಇವನೊಬ್ಬ ಇಮ್ಮಡಿ ರತಿಪತಿ.

ಈ ಹಾದಿಗೆ ಇವನು ಬಂದದ್ದು ಇಂದೇ. ಯಾರ ಕಣ್ಣೂ ಈ ಪುರುಷಸಿಂಹನನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಈಗತ ಈತ ನಡೆದದ್ದು ನಗರದ ಒಂದು ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲ, ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ.

ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಾಕೇತದ ಸೆರಗು. ಸಾಕೇತದ ಆಕರ್ಷಕ ವಸ್ತುಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ. ನಗರದ ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಂಡಾರವೇ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಆತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗಕ್ಕನೆ ನಿಂತ. ಸಿಂಹ ಚಕಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಿಂತ ಎನ್ನುವುದರೊಳಗಾಗಿಯೇ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ. ಅದು ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ.

ಅವನೇ ಶ್ರುತಿಸ್ತೋಮ, ಅಶ್ವಘೋಷ.

Advertisements